Aanspreektitels….

De manier waarop men me hier aanspreekt loopt nogal uiteen. Men is altijd beleefd door je met meneer aan te spreken maar er komen nog veel meer bijzondere titels bij. Soms spreekt men me aan met vader of meester. Vooral de ouderen gebruiken meester nogal eens. Het maakt me ongemakkelijk. Ik ben niemands meester. Ik vermoed dat het voortkomt uit de koloniale tijd en daarvan maak ik geen deel uit al doet mijn kleur anders vermoeden. We leven in een andere tijd. Een tijd waarin je mag verwachten met respect te worden aangesproken maar ook op diezelfde manier respect toont. Van huis uit word geleerd iedereen met u aan te spreken. Een uitstekende gewoonte vind ik. Lijkt een beetje op de Belgische manier en minder op de Nederlandse manier van jij en jou. Over Nederlandse manieren gesproken. Nederlanders zijn direct in hun communicatie. Surinamers verpakken de boodschap graag. Als ze je een beetje kennen dat gaan ze de directe manier wel begrijpen maar prettig is anders. Waar ik roep dat een vervelende boodschap rechtstreeks moet worden gebracht daar kan de Surinamer wel tien keer langer overdoen. Men gaat vertellen waarom men een bepaald besluit heeft genomen en vooral dat het eigenlijk niet aan hen ligt maar aan vele anderen daaromheen maar dat zij slechts de boodschapper zijn. Of het hen zelf een beter gevoel geeft of niet daar ben ik nog niet helemaal achter. Ik denk eerder dat men bang is verantwoordelijkheid te nemen voor een beslissing. Als ik ze vertel dat ik het respectvol vind om mijn verantwoordelijkheid te nemen dan zie je de radertjes draaien. Men wil vooral vrienden blijven en vooral geen vijanden maken. Typisch is wel dat men wel graag gebruik maakt van de “macht” die aan een bepaalde positie hangt, samen met het salaris, maar de verantwoordelijkheid, die daarbij hoort, eigenlijk liever niet neemt. Het blijft een ontwijkend gedrag totdat men zichzelf in een positie vindt waar geen hogere macht is en men ongestraft maatregelen neemt vanuit de gedachte dat niemand meer kan overrulen. Raar? Niet voor hier want men ziet het overal om zich heen in de hoogste regionen dus het lijkt een normaal gedrag. Daarom zijn functienamen zo belangrijk. Een manager tot supervisor maken ervaart men als een degradatie. Inhoud en verantwoordelijkheden veranderen niet maar de titel geeft status! Dan geef ik toch maar de voorkeur aan meneer want dan zijn we gelijk en kan ik ook meneer of mevrouw zeggen. Geeft mij in ieder geval een prettig gevoel!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s